کافه سوسایتی

نوشته شده توسط علی فرهمند

تطابق صحنه میهمانی به عنوان نخستین صحنه فیلم و شباهت کاراکترهای «اِولین»، «بِن»، «لئونارد» با شخصیت‌های معروف «کانی کورلئونه»، «سانی کورلئونه» و «تام هگن»، خبر از چیزی بیش از تأثیر می‌دهد و گویی کافه سوسایتی، ادای دینی است به فیلم پدرخوانده. این ادای دین گامی فراتر از جنبه‌های تیپ‌شناسی را برمی‌دارد و دست به بازسازی موقعیت می‌زند.

دوزخ

نوشته شده توسط آیدا مرادی آهنی

بسیاری از فیلم‌ها هستند که شاید اقتباس ناموفقی باشند اما فیلمی با استاندارهای سینما و نسبتاً معقول خوانده می‌شوند. دوزخ هاوارد در هر دو جبهه بازنده است. نه اقتباس آبرومندی است و نه فیلم سینمایی ارزشمند.

اژدها وارد می‌شود

نوشته شده توسط علی فرهمند

«اژدها» وارد می‌شود «سینما» نیست. تصاویر متحرکی است پرت‌وپلا که حاصل چندین و چند تقلید ناشیانه است در فرم و محتوا. ابتدا درامی جنایی است که قاب‌هایش ترکیبی از کمپزسیون‌های «هفت» (فینچر) و «خاطرات قتل» (جون-هو) است.

ابد و یک روز

نوشته شده توسط فرهاد پروین

فیلم «ابد و یک روز» از بهمن‌ماه سال گذشته نقل محافل سینمایی، سایت‌ها، نشریات و شبکه‌های اجتماعی بود. به گونه‌ای که کنجکاوی همه را برای تماشای آن جلب می‌کرد و تعریف‌ها به قدری از این فیلم زیاد بود که خیلی‌ها انتظار روبه‌رو شدن با یک «همشهری کین» در سینمای ایران بودند!

سالواتوره جولیانو

نوشته شده توسط فرنالدو دی جاماتئو

سالواتوره جولیانو، به عوض اینكه فیلمی باشد كم‌نظیر و با اهمّیت، بیشتر تبدیل شده به یك معضل بزرگ. فیلم روایتی است از تبهكاران و مافیا و مبارزات اجتماعی و جریان خیزابه‌های دموكراسی نو در سال‌های پس از جنگ، و آشكارا بستری شده برای مخاطره جویی‌های بس هولناك، به طوری كه نمایش آن می‌توانست با شكایات قضایی نا‌خوشایند و تنفّربرانگیزی كه ناشی از خشم مخالفان درقبال آن بود‌، متوقّف شود.