شخصیت و نام

نوشته شده توسط ایتالو کالوینو

شاید بتوان در ارتباط با نام شخصیت‌ها تاریخچه‌ای دربارۀ ادبیات (و یا لااقل دربارة ذوق ادبی) نوشت. در محدودۀ نویسندگان امروز ایتالیا می توان دو گرایش مهم را مورد توجه قرار داد: گرایش به نام هایی که تا حد امکان وزن کمتری داشته باشند، که هیچ مانعی میان شخصیت و خواننده ایجاد نکنند، نام هایی متداول که می‌توان به راحتی جایگزینشان کرد و تقریباً چون شماره‌ هایی برای تمایز یک شخصیت از شخصیت دیگر به کار می‌روند؛ و یا گرایش به نام هایی که گرچه صراحتاً معنایی ندارند اما جاذبة خاص خود را دارند و به نوعی توصیف آوایی شخصیت های مربوطه‌اند و همین که به آن‌ها گره می خورند دیگر نمی توان آنها را از شخصیت‌ها تفکیک کرد و سرانجام تبدیل به یک چیز واحد می‌شوند. به آسانی می توانید برجسته ترین نویسندگان معاصر ما را در یکی از این دو طبقه بندی و یا در مابین این دو جای دهید. و اما در مورد من، من حقیر طرفدار گرایش دوم هستم؛ خوب می دانم که مدام بیم آن می‌رود که این کار منجر شود به عادت، به بدسلیقگی، به کاری ناخودآگاه و غیرمعمول، اما نام ها معیارند مثل هر معیار دیگری برای آنچه که معمولاً به آن سبک داستان نویسی گفته می‌شود و باید به همراه آن تعیین شوند و در برآیند کلی داستان مورد قضاوت قرار گیرند.

اعتراض وارده: اما نام آدم‌ها اتفاقی است، به همان ترتیب نام شخصیت‌ها هم باید اتفاقی باشد تا واقعی جلوه کند. اما من بر این عقیده‌ام که نام‌های بی‌محتوا مجازی هستند: در واقع همیشه یک رابطة ظریف و نامحسوس و گاهی متناقض میان نام و شخص یافت می‌شود به همین خاطر است که انسان خلاصه می‌شود در خودش و نامی که یدک می‌کشد، نامی که بدون او هیچ معنایی نخواهد نداشت، اما با اوست که معنایی خاص می‌یابد و این همان ارتباطی است که نویسنده باید بتواند برای شخصیت‌هایش ایجاد کند.

ترجمه: اعظم رسولی

درباره

اعظم رسولی فارغ‌التحصیل رشتۀ مترجمی زبان ایتالیایی از دانشگاه آزاد اسلامی و مترجم آثار نویسندگان بزرگ ایتالیا همچون آلبرتو موراویا و ایتالو کالوینو است. از کتاب‌هایی که او ترجمه کرده می‌توان به این موارد اشاره کرد: قصه از این قرار بود (لائورا والیاسیندی، کار مشترک)، کلاغ آخر از همه می‌رسد (ایتالو کالوینو، کار مشترک)، قارچ‌ها در شهر (ایتالو کالوینو، کار مشترک)، چه کسی در دریا مین کاشت؟ (ایتالو کالوینو)، دیوار و شمعدانی (آلبرتو موراویا)، یک چیز به هرحال یک چیز است (آلبرتو موراویا)، خوشبختی در ویترین (آلبرتو موراویا، کار مشترک)، دگردیسی در ضیافت (آلبرتو موراویا، کار مشترک) و یک داستان ساده (لئوناردو شاشا)‌ اشاره کرد.